Η δικαιοσύνη...

Καλημέρα, καλημέρα και καλή Κυριακή! Δύο ακόμα γεγονότα κράτησα την εβδομάδα που τελειώνει. Το ένα αφορά την αισχρή δολοφονία ενός νέου από το Πακιστάν. Πήγαινε νωρίς, πολύ νωρίς, στη δουλειά του και, βρέθηκε δολοφονημένος στη χώρα μας, από συμπολίτες μας! Ντρέπομαι, τρομάζω, θυμώνω… μαζεύονται πολλά συναισθήματα μέσα μου και πώς να τα καταθέσω; Δεν ήταν κατσαρίδα,

υπενθυμίζω, άνθρωπος ήταν. Ένα άνθρωπος δυστυχισμένος που είχε την ατυχία να γεννηθεί σε μια πιο φτωχή ακόμα κι απ’ τη δικιά μας χώρα. Είχε ό,τι κι εμείς. Καρδιά, ψυχή, όνειρα, είμαι βέβαιη, μα πάνω απ’ όλα είχε μια μάνα κι έναν πατέρα κι αδέλφια ίσως…

       Το άλλο αφορά την υπόθεση της ζαρντινιέρας! Δεν ήταν αληθινές, κατά τους

αδέκαστους δικαστές, ως φαίνεται, τα όσα βλέπαμε στις ειδήσεις. Δεν τον χτύπαγαν

αυτόν τον νέο άνθρωπο. Όχι, τον χάιδευαν! Λάθος βλέπαμε, λάθος συμπεράσματα

βγάζαμε οι όσοι διαθέταμε κρίση, όραση και λογική. Έξω λοιπόν κι αυτοί. Έξω και

ατιμώρητοι. Ίσοι με μένα και με σας που δεν έχουμε πατήσει μερμήγκι στη ζωή μας!

      Τι να περιμένει κανείς στη κοινωνία μας; Σε μια κοινωνία που όλα δείχνουν ότι

ακόμα και ο θεσμός της δικαιοσύνης τα ’χασε; Έχει άλλους, πιο σκοτεινούς λόγους να δικάζει έτσι όπως; Δεν ενδιαφέρεται για τη δουλειά του; Δεν έχει καταλάβει

τη σοβαρότητα του ρόλου που επέλεξε να παίξει στη κοινωνία μας; Δεν αντιλαμβάνεται τα μηνύματα που θα έπρεπε από τη θέση του να στέλνει κυρίως στους νέους; Ή μήπως αδιαφορεί για όσους από εμάς σκεφτόμαστε και που δεν θέλουμε τα παιδιά μας να λαμβάνουν αυτού του είδους τα δυσνόητα μηνύματα;

                      Καλημέρα και πάλι, καλή Κυριακή και μια καλύτερη εβδομάδα!

Οι παλιές γειτονιές μας

Σκέφτομαι συχνά την εξέλιξη των ανθρώπινων σχέσεων κι όσο το σκέφτομαι και άρα το αναλύω, απογοητεύομαι. Θυμάμαι παλιά τις γειτονιές, το καφεδάκι τα απογεύματα στις αυλές με τις διπλανές και τις παραδιπλανές κυρίες να συγκεντρώνονται, χαλαρές εκείνη την ώρα, από τις ευθύνες του νοικοκυριού. Τα παιδιά τους στο χωματόδρομο πιο κει να παίζουν ανέμελα, δίχως τον φόβο των αυτοκινήτων κι αυτές να κουβεντιάζουν τα συζυγικά τους προβλήματα, να δίνουν εύστοχες απαντήσεις η μια στην άλλη μέχρι το σούρουπο. Σήμερα... δεν υπάρχουν γειτονιές, δεν ξέρει ο ένας τον κάτοικο του διπλανού του διαμερίσματος. Πολύ συχνά ακούγονται από τους τοίχους οι φωνές ενός καυγά του ζευγαριού από κάτω, δίπλα, επάνω κι αν δεν είμαστε εμείς που καυγαδίζουμε, δυναμώνουμε τον ήχο της τηλεόρασης για να μην ακούμε, σηκώνοντας ταυτόχρονα τους ώμους αδιάφοροι. Όσο για την ομαδική και άκρως επιτυχημένη ψυχοθεραπεία της γειτονιάς εκείνης της εποχής; Ε, αυτή την αντικαταστήσαμε με τον ουδέτερο επαγγελματία. Τον ψυχολόγο! Μας κοιτάζει σοβαρός, άλλοτε αδιάφορα ευγενικός, μας χαρίζει ένα από τα χαρτομάντηλα που στέκονται σε πρώτη ζήτηση στο γραφείο του για την ώρα που θα μας πάρουν τα κλάματα, κοιτάζοντας ωστόσο δικαριτικά μεν, αλλά φανερά δε, την ώρα. Η εξέλιξη μας καταδίκασε στη μοναξιά τελικά και η μοναξιά με τη σειρά της, μας κάνει μέρα τη μέρα κάτι σαν απάνθρωπους! Ίσως να είμαι υπερβολική, ίσως και απλά ρεαλίστρια, όμως ειλικρινής είμαι. Όλα, όσα προανέφερα, έτσι τα έχω εισπράξει και έτσι ακριβώς τα καταθέτω με θλίψη...